Πάμε θέατρο.. Επιπλέον παραστάσεις για την Ιφιγένεια στο Άργος με την Μαριτίνα Πάσσαρη στον Μικρό Κεραμεικό λόγω επιτυχίας
Επιπλέον παραστάσεις για την Ιφιγένεια στο Άργος με την Μαριτίνα Πάσσαρη στον Μικρό Κεραμεικό λόγω επιτυχίας
Μετά την Τρίτη 30 Δεκεμβρίου προστίθενται:
Τρίτη 6 Ιανουαρίου
και Τετάρτη 14 και Τετάρτη 21 Ιανουαρίου
πάντα στις 21 :15.
Υπόθεση
Η Ιφιγένεια επιστρέφει.
Όχι σαν μύθος πια, αλλά σαν γυναίκα που θυμάται, αμφισβητεί και αρνείται να σωπάσει.
Η παράσταση Η Ιφιγένεια στο Άργος ακολουθεί την ηρωίδα σε ένα ταξίδι επιστροφής και αυτογνωσίας. Μια Ιφιγένεια ώριμη, σημαδεμένη από την παιδική ηλικία, οργισμένη ως γυναίκα, τρυφερή και τρομαγμένη, κυνική και εξεγερμένη.
Η φωνή της πάλλεται ανάμεσα στη μνήμη και την επανάσταση, αναμετριέται με την αδικία της θυσίας, τον παραλογισμό του πολέμου, το βάρος της οικογένειας. Σαν μια μεγάλη επιστολή προς τον αδελφό της Ορέστη –τον άντρα που κατέρρευσε μετά τον φόνο της μητέρας τους– η αφήγηση μετατρέπεται σε μια προσωπική εξομολόγηση που απευθύνεται απευθείας στο σήμερα. Γιατί κάθε εποχή καλείται να απαντήσει στα ίδια ερωτήματα: τι αξίζει να θυσιάσεις; ποιος ορίζει τη μοίρα σου; ποιο είναι το τίμημα της αγάπης, του έρωτα, της ελευθερίας; Εμπνευσμένη από τις τραγωδίες του Ευριπίδη, τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, το ποιητικό έργο
Η Επιστροφή της Ιφιγένειας του Ρίτσου και από πλήθος κειμένων και συγγραφέων (Αγγελάκη-Ρουκ, Τριαρίδη, Μπακόλα, Κακναβάτο, Madeline Miller, Charles Mee κ.ά.), η Μαριτίνα Πάσσαρη υφαίνει ένα πολυφωνικό πορτραίτο. Μια Ιφιγένεια που δεν παραμένει θύμα αλλά διεκδικεί τον λόγο της. Μύθος, ποίηση και θέατρο συμπλέκονται σε μια solo performance που διασταυρώνει την αρχαιότητα με τα πιο καίρια ζητήματα της εποχής μας: το σώμα, τη μνήμη, την ταυτότητα, την επιθυμία, τη βία. Η Ιφιγένεια μιλά ξανά. Και αυτή τη φορά δεν είναι για να θυσιαστεί. Είναι για να ζήσει.
Ταυτότητα παράστασης
Κείμενο – Ερμηνεία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Κίνηση: Αλίκη Καζούρη
Μουσική: Στάθης Ιωάννου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ευδοκία Βεροπούλου
Επιμέλεια Παραγωγής: Έφη Ψυχογιού
Φωτογραφίες: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Οπτικό Υλικό: Παύλος Πάσσαρης, Χάρης Βλασιάδης
Αφίσα: Μαρία Νίτσιου
Επικοινωνία: Νταίζη Λεμπέση
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ TICKETSERVICES.GR KAI ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Έγραψαν για την παράσταση
«Η Ιφιγένεια στο Άργος» στο Θέατρο «Μικρός Κεραμεικός» με την Μαριτίνα Πάσσαρη.
Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπούρας // *
«Φεύγει», απογειώνεται, μεταπλάθει, ανασκευάζει, εμπλουτίζει τη Συλλογική Μνήμη με τη δική της ερμηνευτική ψηφίδα. Κείμενο, σκηνοθεσία, διδασκαλία, ερμηνεία… Αναγεννησιακός Άνθρωπος, παντογνώστης μονοπρόσωπος πρωτοπρόσωπος Αφηγητής, σαν τους πανάρχαιους παραμυθάδες τής Ανατολής … καταφέρνει να δημιουργήσει σκηνική μαγεία και να μας αφυπνίσει καθησυχάζοντάς μας πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι ικανοί να δημιουργήσουν μαγεία από το τίποτα, Φως από το Σκότος, χαρά από τη λύπη, μετουσίωση από τα ανακυκλώσιμα βιώματα τα αβίωτα…
γράφει ο Ρόμπερτ Πεφάνης “Pandemonium”
Η Μαριτίνα Πάσσαρη υποδύεται την Ιφιγένεια σε έναν καταιγιστικό μονόλογο! Μια Ιφιγένεια, εμπνευσμένη από τις τραγωδίες του Ευριπίδη και τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου.
Σε μια solo performance γνωρίζουμε την Ιφιγένεια ενός παράλληλου σύμπαντος, την Ιφιγένεια που διηγείται την πολύπαθη ζωή της, με αποκορύφωμα την θυσία της ώστε να μπορέσει ο ελληνικός στόλος να αναχωρήσει για την Τροία.
Μέσα από μια πολύχρωμη αφήγηση, η Ιφιγένεια αναρωτιέται γιατί έπρεπε να θυσιαστεί και να μην ζήσει μια απλή, ήρεμη ζωή. Συνεχίζει κατακρίνοντας τους πολέμους, την αδικία, την μοίρα.
Παρακολουθούμε μια Ιφιγένεια η οποία θέλει να ζήσει την αγάπη, τον έρωτα, να ενηλικιωθεί, να γεράσει όπως όλοι.
Μια παράσταση για τις ζωές που δεν ζήσαμε!
Γιάννης Κωνσταντινιδης
Αποφάσισα στα ξαφνικά να κάνω μια θεατρική κούρα βλέποντας μόνο σύγχρονα ελληνικά θεατρικά έργα κι έτσι είδα απόψε την παράσταση "Η Ιφιγένεια στο Άργος", έναν μονόλογο που έχει γράψει, έχει σκηνοθετήσει και ερμηνεύει η Μαριτίνα Πάσσαρη.
Το έργο στέκεται αρκετά στη διερώτηση γιατί η Ιφιγένεια -ως δραματικό πρόσωπο- επιθυμεί να θυσιαστεί.
Κάτι που, αν σκεφτούμε ότι ούτε θεές ούτε θεοί ούτε τίποτα σήμερα, είναι ένα πολύ εύλογο ερώτημα. Επειδή ταιριάζει πιστεύω με κείνο που θέτει και ο Καμύ με αφορμή τον Σίσυφο: αφού ο θεός που τον τιμώρησε πέθανε (περί τα τέλη του 19ου αι.) τι κάνει έκτοτε τον Σίσυφο να ανεβάζει κάθε φορά τον βράχο στην κορυφή του λόφου;
Γενικά, επειδή έχω δει αρκετά θεατρικά έργα που έχει γράψει η Μαριτίνα Πάσσαρη, έχω καταλήξει ότι όλα τους ορίζουν μια "γενεαλογία" μέσα από την οποία, ως συγγραφέας, θέλει να απαντά στο ερώτημα: "τι εστί γυναίκα;" και η απάντηση της να είναι αυτοπροσδιοριστική (και όχι ετεροπροσδιοριστική, του τύπου: "κομματάκι από το πλευρό του Αδάμ" και λοιπές τέτοιες προσκυνηματικές κοτσάνες στην πατριαρχική νομοτέλεια, ακόμα πιο ενοχλητικές στις μέρες μας όπου ο μασκουλινισμός προβαίνει στην έντρομη και διαταραγμένη του επέλαση).
Το άλλο ενδιαφέρον σε αυτό το έργο είναι ότι κάποια στιγμή κάνει ένα "τετακέ" στο χρόνο για να συναντήσει μια καθημερινή ιστορία στο σήμερα. Και μέσω αυτής να σταθεί, αν κατάλαβα σωστά, στο ότι η Ιφιγένεια-θύμα δεν είναι πρόβλημα προς φιλολογικούς στοχασμούς και συζητήσεις για την επίλυσή του, αλλά διαχρονικό και συνηθισμένο στην καθημερινότητα, χωρίς να έχει μεταβληθεί από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τώρα, παρά είναι κάτι σαν ένα "εν ζωή απολίθωμα" στο ψυχικό πεδίο.
Κατά τα άλλα, μου άρεσαν πολύ η μουσική της παράστασης, τα σκηνικά, οι προβολές και τα σκηνοθετικά ευρήματα μικρής κλίμακας.
Γράφει: η Θεατρολόγος Μαρία Μαρή
Η Μαριτίνα Πάσσαρη επιχειρεί μια solo performance, που διασταυρώνει την αρχαιότητα με τα πιο καίρια ζητήματα της εποχής μας: το σώμα, τη μνήμη, την ταυτότητα, την επιθυμία, τη βία. Ξεκινώντας από το πάνω μέρος της σκηνής προωθείται στο σπίτι κάτω, με τον ανάλογο φωτισμό της νοσταλγίας και της διερεύνησης. Η κίνησή της γυναίκας, που θα ήθελε να ζήσει, περισσότερα, θα ήθελε να απολαύσει περισσότερα και να μην αφιερωθεί ούτε στην πατρίδα, ούτε στην οικογένεια, ούτε στην θεά. Η ερμηνεία της είναι εσωτερική και αποκαλυπτική για ένα κείμενο όπου η Ιφιγένεια μιλά ξανά, όχι για να θυσιαστεί, αλλά για να ζήσει. Η κίνηση της ηθοποιού, πολύ μελετημένη από την Αλίκη Καζούρη, εκφράστηκε άρτια από την Μαριτίνα Πάσσαρη, άλλοτε παιδική, άλλοτε κίνηση γυναίκας, που θέλει να φλερτάρει και να μπει ενεργά στη ζωή, άλλοτε μετρημένη μπροστά στα εμπόδια των δυστυχιών, των δυσκολιών και της προχωρημένης για νεανικά σχέδια, ηλικίας.
Η μουσική του Στάθη Ιωάννου εκπληκτική και προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του έργου, συναντιέται οργανικά με τα « Παιδιά κάτω στον κάμπο» του Μάνου Χατζιδάκη και το «Rock’ n toll suicide» του David Bowie.
Εκπληκτικό το κοστούμι της Ιφιγένειας, που επιμελήθηκε η Ευδοκία Βεροπούλου, όπως και τα σκηνικά.
Το κοστούμι εμπεριέχει όλη τη ζωή της ηρωίδας. Την παιδικότητα, τον γάμο που δεν έγινε, το αίμα της θυσίας, το μαύρο του πολέμου και της μοναχικής ζωής. Με καίρια αντικείμενα στήθηκε ο χώρος του σπιτιού, ώστε να ευνοηθεί η εξομολόγηση.
Χρυσούλα_Ζαφειράκη
#openmindtheater #eidame
Σήμερα ταξίδεψα ως το Άργος, για να συναντήσω την Ιφιγένεια... όχι εκείνη του μύθου, μα τη γυναίκα του σήμερα.
Μια Ιφιγένεια που δεν σιωπά πια, που διεκδικεί τη φωνή της μέσα σε έναν κόσμο που τη μετρά με παλιές, φθαρμένες αξίες.
Το ματωμένο φόρεμα – σύμβολο όλων των θυσιών, των πληγών και των άγραφων ορίων – κυριάρχησε στη σκηνή σαν σκιά και φως μαζί.
Οι φωτισμοί, με τις εναλλαγές τους ανάμεσα στο σκοτάδι και το λυκόφως, ζωγράφιζαν την ψυχή της ηρωίδας, ενώ το λιτό σκηνικό άφηνε χώρο στον λόγο και στο συναίσθημα να αναπνεύσουν.
Μια παράσταση δυνατή, ωμή και βαθιά ανθρώπινη, μια Ιφιγένεια που δεν περιμένει πια λύτρωση-τη φτιάχνει μόνη της, με την ερμηνεία τής η Μαριτινα Πάσσαρη- δυναμική και ευαίσθητη μαζί, κράτησε το βλέμμα και την καρδιά του θεατή ως το τέλος!
Μια εμπειρία που σε ακολουθεί, ακόμη κι αφού σβήσουν τα φώτα της σκηνής…
Και γνώμες θεατών
Εξαιρετικό κείμενο, άψογη τεχνικά παράσταση. Υπέροχη η Μαριτίνα Πάσσαρη. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!
Εξαιρετική σκηνοθεσία, αναδυκνύει όλες τις φωνές της Ιφιγένειας και τις αποχρώσεις τους, που υποστηρίζει η ερμηνεία. Με λιτά μέσα μια μεστή παράσταση με αιχμηρές αναφορές στο σήμερα.
Μια πολύ ανθρώπινη, συγκινητική παράσταση με πολλά στοιχεία performance. Μονόλογος που σε πολλά σημεία γίνεται διάλογος. Η εξαιρετική ερμηνεία σε βάζει σε σκέψεις, σε συγκινεί και σου αφήνει μια όμορφη αίσθηση για την ανθρώπινες σχέσεις, τότε και τώρα. Μπράβο! Θα τη συνιστούσα σε θεατές που αναζητούν ποιότητα και το κάτι ξεχωριστό.
Μια ξεχωριστή παράσταση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με στοιχεία από αρχαιοελληνικούς μύθους αλλά και τη σύγχρονη πραγματικότητα, δεμένα πολύ ωραία. Αξιόλογη ερμηνεία, ευρηματική σκηνοθεσία (ιδίως η αναπαράσταση του αποχωρισμού Ιφιγένειας-Αγαμέμνονα με ανθρωπάκια-παιχνίδια), ωραίος φωτισμός και σκιές, κινησιολογία και ρούχα. Μόνο ο ήχος ήταν κάπως δυνατά και χαλούσε λίγο τη μαγεία της υπέροχης αυτής παράστασης. Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε και η συζήτηση που ακολούθησε μετά την παράσταση, για τις Ιφιγένειες ως θύματα.
Αθηνόραμα
Εξαιρετικό κείμενο, άψογη τεχνικά παράσταση. Υπέροχη η Μαριτίνα Πάσσαρη. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε!
Εξαιρετική σκηνοθεσία, αναδυκνύει όλες τις φωνές της Ιφιγένειας και τις αποχρώσεις τους, που υποστηρίζει η ερμηνεία. Με λιτά μέσα μια μεστή παράσταση με αιχμηρές αναφορές στο σήμερα.
Θεατρομανία
Μια πολύ ανθρώπινη, συγκινητική παράσταση με πολλά στοιχεία performance. Μονόλογος που σε πολλά σημεία γίνεται διάλογος. Η εξαιρετική ερμηνεία σε βάζει σε σκέψεις, σε συγκινεί και σου αφήνει μια όμορφη αίσθηση για την ανθρώπινες σχέσεις, τότε και τώρα. Μπράβο! Θα τη συνιστούσα σε θεατές που αναζητούν ποιότητα και το κάτι ξεχωριστό.
Μια ξεχωριστή παράσταση με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, με στοιχεία από αρχαιοελληνικούς μύθους αλλά και τη σύγχρονη πραγματικότητα, δεμένα πολύ ωραία. Αξιόλογη ερμηνεία, ευρηματική σκηνοθεσία (ιδίως η αναπαράσταση του αποχωρισμού Ιφιγένειας-Αγαμέμνονα με ανθρωπάκια-παιχνίδια), ωραίος φωτισμός και σκιές, κινησιολογία και ρούχα. Μόνο ο ήχος ήταν κάπως δυνατά και χαλούσε λίγο τη μαγεία της υπέροχης αυτής παράστασης. Εξαιρετικό ενδιαφέρον είχε και η συζήτηση που ακολούθησε μετά την παράσταση, για τις Ιφιγένειες ως θύματα.
.jpg)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου